Marmur jurajski jest nazwą handlową wapnia od jasnożółtego po niebieskoszary, który geograficznie należy do frankońskich Alb. Główne miejsca wydobycia znajdują się w obrębie Pitting-Kaldorf-Petersbuch. Jest to drobnoziarnisty wapień zawierający w sobie również wrostki skamielin. Najczęściej występujące skamieliny to algi, okrzemki, amonity i belemnity. Marmur jurajski powstawał przez ok. 175 milionów lat poprzez odkładanie się wapnia. Ten wiek podlega pod górny malm i jest nazywany średniowieczem Ziemi. Marmur jurajski jest najbardziej znaczącym kamieniem naturalnym w niemieckim rzemiośle budownictwa.

Grubość użytecznych pokładów skalnych ma ok. 50 metrów, a pojedyncze warstwy (odkłady) mają do 1,50 mera grubości. Odkłady skalne są od siebie oddzielone cienkimi warstwami marglowymi. Są one poprzedzielane otworami i rozszczepieniami w używalnych wielkościach bloków. Geologiczne uwarunkowania, jak rozszczepienia i pęknięcia, są tu nieodzownie brane pod uwagę. Do wszystkich prac w kamieniołomach są używane nowoczesne ładowarki Radlader, urządzenia wiertnicze oraz sprzęt transportowy.

Naturalne kolory skalne to żółty (beż), szaroniebieski oraz mieszanki tych odcieni (żółto-szaro-kolorowy).

Wszystkie opisane i zilustrowane obróbki powierzchni (jak polerowana, delikatnie szlifowana, obtłukiwana itd.) są zaprezentowane jako alternatywa skał.